Saturday, January 12, 2013

Indian forces let loose hell on Kashmir

kasmir01Created weeping widows and half widows
By Latheef Farook
KASHMIR'S beauty is the stuff of fables. Forested hillsides and lofty glacier-covered peaks of the mountain range surround the heavily populated central valley, which nestles picturesquely against the backdrop of the Himalayas. Over the ages, poets and writers have extolled its scenic splendour in superlative terms, bestowing on it appellations such as "Heaven on Earth". On the map of India, the State of Jammu and
Kashmir resembles a coronet.
However Kashmir's traditionally gentle and peaceful people remain a downtrodden and exploited lot for centuries.
Political manoeuvrings of the Central Government in Delhi, rigging of elections in 1987 and later in 1996, years of political frustrations, economic problems and poverty combined with many other factors led to the 1989 uprising which became a crucial turning point in the Kashmiri Muslims' struggle for freedom from India. With the Kashmiris intensifying their struggle for self-determination, Indian forces began unleashing atrocities to crush their freedom struggle.
Highlighting the atrocities the Weekend Guardian, London, reported as early as 4 August 1991 that "after a visit to Kashmir in 1991, the late Indian Prime Minister Rajiv Gandhi said at a press conference in New Delhi that 'the brutalities of the Indian army and the Central Reserve Police meant that India may have lost Kashmir'". Curfews preventing routine movements in the streets and even at homes and ruthless crackdowns had been two of the most deadly strategies adopted by India. It was often said that barbarism inflicted, often demonstrated the hatred and intolerance towards Kashmiri Muslims.
Jammu And Kashmir State Governor K. V. Krishna Rao admitted that Indian forces had been responsible for the massacre of the Kashmir people on several occasions and that he felt deeply for the victims of these human rights violations.
Summing up the situation one writer said "hell has been let loose on Kashmiris and what happens in Kashmir is not made known by national dailies and government owned media which distort events". Besides the common feeling of being betrayed by India of its promises to hold a plebiscite the arbitrary arrests, regular and systematic use of torture in interrogation camps, indiscriminate and extra judicial killings, brutal search operations, ransacking of homes and even raping women in the presence of family members and children added fuel to their anger.
Today, life in general remains paralysed with bomb attacks, reprisals, cross firing and curfew. The misery is worse for those living in and around areas known for freedom activities as they become targets for large-scale inhumane search operations. Once beautiful Srinagar is nowkasmir002 a dirty and dusty ghost city; with uncollected rubbish littering the roadsides. Life sputters in the lanes and by lanes, while streets, full of potholes, are deserted and the charred remains of many beautiful buildings speak volumes for the unfolding tragedy. Dal Lake is thick and stagnant with weeds.
Almost every Kashmiri has a tale to tell of a family member being grabbed by security forces, not to be seen again. Besides being subjected to crackdowns and cross firing, Kashmiris have also been deprived of their livelihood, as the on-going uprising and the atrocities of the armed forces resulted in the abrupt drop in the number of tourist arrivals. As a result, houseboat owners, the Hanjios, who for generations managed these houseboats, hotel owners and those who depend on tourism to sell their traditional handicrafts, trishaw wallahs, Tonga drivers, taxi drivers and hundreds of thousands of others, have lost their only source of income.
The present generation of Kashmiri Muslims grew up in the midst of unprecedented atrocities unleashed by Indian armed forces which ,according to figures released in the March 2010 issue of All Parties Hurriyat Conference Azad and Jammu Kashmir, killed 93,142, destroyed 105,832 houses and shops, orphaned 107,326, molested 9901 women and widowed 22,719.
Indian oppression also created more than 33,000 widows and half widows-those who do not know whether their husbands, arrested by Indian forces, were alive or dead.
According to a research study, of the 33,000 or so widows and half widows only 8.66 percent have remarried while others suffer unable to cope with immense problems. The plight of half widows is still worse. They find it difficult to get married because they do not know whether their husbands are dead or alive.
More than 90 per cent find it difficult to marry again because they already have children to take care of .They face misery after misery and most of them often leave their children in the custody of their grandparents.
They face financial difficulties, psychological downfall, emotional stress, denial of due inheritance rights, sexual harassment, physical insecurity and social undesirability. They are losing control over children, mismanagement of home affairs, social security and apathy, dead husbands' liabilities, dependence on relatives and others, harassment by in-laws, loneliness, over-burden with domestic and other works, inferiority complex as they are consciously isolated and discriminated,"
The situation is such even these women often had to do various domestic works to feed their children. The eternal uncertainty, anxiety and other psychological problems had even led to suicidal tendencies among these women "said noted psychiatrist Dr Mushtaq Ahmad Margoob.
Various organizations pleaded with successive governments to find out whether their husbands are alive or dead .All these pleas fell on deaf ears of the New Delhi's puppet administration in Kashmir to date.
These half widows, lone bread-earners for their families, have been waiting for their husbands to return for almost two decades. However there is no sign of their return or even information about their fate.
In a sit-in programme organized by the Association of Parents of Disappeared Persons (APDP) in Srinagar, the half widows also criticized Chief Minister Omar Abdullah and opposition leader Mehbooba Mufti for failing to fulfill the promises made to them in carrying out fair investigation in the disappearance cases.
"It is not just this National Conference government, even its predecessors led by the PDP only made futile promises. All kind of investigations which have been initiated failed to deliver somehow and were left incomplete. The more recent issue of mass graves and DNA sampling is just one more farce created to muzzle our voices. But we all know, none of the probes have been fair, "Parveena Ahanger, chairperson, APDP, said.
Meanwhile, the APDP in its monthly sit-in programme urged the Indian government to ratify the International Convention for protection of all persons in enforced disappearances.
They said that the Indian government's refusal to officially recognize enforced disappearances in Kashmir has left families in perpetual limbo, promulgating stress and psychological trauma for parents, spouses and children But for the "half-widows" it is particularly difficult? Based on their insecure position of being "single", yet still legally married, the "half-widows" are unable to access the family estate or ration cards. Even the ex-gratia relief and compassionate appointment created by the Indian government can only be accessed with a death certificate and that too only if it is proven that the deceased had no link with militancy.
In rural Kashmir, with fewer economic opportunities, "half-widows" are at a greater risk of suffering manipulation by government officials and even community leaders. Adding to the confusion is the continued dispute over what is the minimum time needed to dissolve a marriage and allow a "half-widow" to move on with her life and possibly remarry according to Islamic law?
"Life has crushed me with a double tragedy," explains half-widow Haleema. "My husband has disappeared and I am all alone to look after my little children, especially their education."
It's been five years since Haleema's husband left for work in the morning never to return. Since then, she has received no news of her kasmir03husband. Not even an idea of what happened to him. Tired of tracing who she has named, 'my beloved,' she desperately wants to move ahead to take care of herself and her three children.
The primary concern of families, " to find their missing person. They move from one police station to another, from one army camp to another and so on. It takes months and years...," says a detailed report by award winning Kashmir based journalist, Mr. Haroon Marani.
During the years of conflict in Kashmir, it's not only the half-widows who have suffered. The half-orphans have also suffered heavily. As a child's self-esteem is wrapped in the identity of a missing father, a generation of children is now living through the confusion of broken dreams.
Though the world , including the so called Muslim countries, have forgotten the plight of Kashmiri Muslims, the situation even today is such that women lose a family member every day. A husband, son, brother, father, cousin, or uncle disappears. Kashmiri journalist Afsana Rashid captures the voices of these women in her heart-wrenching book, Widows & Half-Widows.
Based in Indian-administered Kashmir, Rashid has devoted her life to uncovering human rights abuses in her homeland. She writes, women and children are the worst sufferers...The suicide rate among women have increased.
Rashid's book reads like a saga. Every page is more horrifying than the last. More compelling. More disturbingly rich with details of the women who are learning to survive without a male guardian–the breadwinner.
A Kashmiri woman, detained tortured, raped and killed by Indian armed forces.
Women also disappear. Inside prison. I've met women charged for terrorism. They insist there is no evidence against them. Even without evidence, women serve at least five years, which is the longest (illegal) time a female suspect spends behind bars.
"My file was moved from one judge to another. The case was false to begin with. I knew I was innocent, but the Indian Court stalled the case. So I waited five years before they could release me," female political activist Fareeda Begum told me.
When they are finally released, women are determined to reenter the political fray. They protest. They join men on the streets. They create their own political parties–like Fareeda Begum, head of an all-male organization managed by her son. We met in her home when she was not hiding from the authorities and after her release for a terrorist attack in India's capital, New Delhi that she says she had nothing to do with.
Depressed faces of half widows suffering in Kashmir
While Fareeda Begum is a well-known political activist, Rashid's book highlights women who are "invisible," giving attention to the ordinary Kashmiri woman whose voice deserves to be heard.
Rashid's authentic stories of women in Kashmir remind of countless women in the valley. In every household, there is a story of trauma. Torture. Loss. Regret. But there is also hope. Despite their losses, women are taking a stand.
Women create change. They meet. They move. They make it possible for other women to live. Female leaders and members in an all-women's political group.
In yet another report on widows in Kashmir struggle to make a living ‎ columnist Shahana said that the conflict has changed almost all aspects of society which remains fractured in one or the other way.
There is broad agreement among civil society groups and most political parties, including major Kashmir-based parties, that draconian laws, including the Armed Forces Special Powers Act, must be withdrawn because when such laws are in place, it is the woman who is most affected. Indeed, this along with need to set up special fast track courts for speedy trial and justice to rape victims and punishment to security personnel and all others accused of rape and molestation topped the list of 10 demands made at a convention on Peace and Justice for Kashmiri Women organized by the Centre for Policy Analysis (CPA) on October 30 at the Kashmir University in Srinagar.
But there is no middle ground insofar as hardliner Syed Ali Shah Geelani of the Hurriyat Conference is concerned. The atrocities against women are taking place in Kashmir because of the presence of AFSPA and the "Indian occupation force of seven and a half lakhs", he alleged, dismissing all talk of a civilian government, deliverance of justice, development or role of militants in the atrocities as misplaced. His one point demand: locals be allowed to decide their future through a referendum; everything else will follow from that.
Most of the children living in orphanages in Kashmir suffer from psychiatric and emotional disorders including depression as orphanages fail to provide adequate facilities and psychosocial support to these children.
A survey conducted by a social activist, Qurat-ul-Ain Masoodi, found among the orphans high prevalence of Separation Anxiety, Post Traumatic Stress Disorder (PTSD), Panic Disorder, Social Phobia and Conduct Disorder, Generalized Anxiety disorder and Dysthymia.
According to an independent study by UK-based 'Save The Children "there is a high rate of mental health problems, predominantly those of emotional nature among orphanage children.
In late March, Amnesty International released a report entitled A lawless law: Detentions under the Jammu and Kashmir Public Safety Act kashmirorph(PSA) that castigated Indian authorities over a law that allows police in the troubled state to detain suspects for up to two years without charge.
The report notes that the PSA "violates India's human rights legal obligations" by by-passing institutions in securing the long-term detention of political activists, suspected fighters and other individuals in a bid to keep them "out of circulation".
Strongly denouncing Indian double veteran Kashmiri leader Syed Ali Gilani said" The horrific crime that has been committed against our daughter, the gruesome gang rape of a college going girl in New Delhi, has broken our hearts, and understandably so, but if the Indian people have even an iota of conscience left in them, they should also raise their voice against the atrocities committed against Kashmiri women and press their government to bring the culprits to book,".

ரிசானா நாபிக் விடயத்தில் நாம் ஷரீஅத் சட்டத்தில் குறை காணவில்லை !


இஸ்லாமியர்கள் ஒருபோதும் ஷரீஅத் சட்டங்களை குறை காண முடியாது.!

மஸிஹுத்தீன் இனாமுல்லாஹ்

அனாதரவான பிரதிவாதி ஒருவருக்கு தன்பக்க நியாயங்களை முன்வைத்து வாதாட ஷரீஆ சட்டம் அமுலிலுள்ள ஒரு நாடு சட்ட உதவிகளை பெற்றுக் கொடுத்திருக்க வேண்டும்.

ரிசானா நாபிக் விடயத்தில் நாம் ஷரீஅத் சட்டத்தில் குறை காணவில்லை

இஸ்லாமிய ஷரீஅத் சட்டப்படி கொலைக்கு கொலைதான் தண்டனை,தனது வாழுமுரிமை பறிக்கப் படும் என்ற ஒரே அச்சம் மாத்திரமே அநியாயமாக ஒருவரை ஒருவர் காட்டு மிராண்டித் தனமாக படுகொலை செய்வதிலிருந்து தடுக்கும், மனிதர்களை வேட்டையாட சுதந்திரம் கேட்பவர்களுக்கு அது ஒரு காட்டு மிராண்டித் தனமான சட்டமாக இருக்கலாம்.

சகோதரி ரிசானா நாபிக் அவர்களுடைய விடயத்தில் நாம் கவலை கொள்வது இஸ்லாமிய ஷரீஅத் சட்டத்தை அல்ல, றிசான நாபிக் அவர்கள் மீது சுமத்தப் பட்ட கொலைக் குற்றம் ஷரீஅத் நீதி மன்றில் கையாளப் பட்ட விதம் மற்றும் அவர் பக்க நியாயங்களை முன்வைத்து வாதாட அவருக்கு சட்ட உதவி கிடைக்காமை போன்ற விடயங்களாகும்.

ஷரீஅத் சட்ட வல்லுனர்களின் உதவி ரிசானாவுக்கு கிடைக்கவில்லை!

ரிஸானா நாபிக் குழந்தைக்கு பாலூட்டும் பொழுதோ அந்தக் குழந்தைக்கு மூச்சுத் திணறும் பொழுதோ அருகில் எவரும் உதவிக்கோ சாட்சிக்கோ இருக்க வில்லை.

வீட்டிலும் பொலிஸிலும் பலமாக தாக்கப்பட்டு அச்சுறுத்தலின் பேரிலேயே ஒப்புதல் வாக்கு மூலம் பெறப்பட்டதாக தெரிவித்திருந்தார், இவ்வாறான ஒரு நிலையில் நிலவும் சந்தேகத்தின் பயன் இஸ்லாமிய ஷரீஅத் சட்டப் படி ரிசானாவுக்கு வழங்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்.

ரிசானாவுக்கு வழங்கப்பட்ட மொழி பெயர்ப்பாளர் கேரள தேச மலையாள மொழி பேசும் ஒருவர்.

வைத்திய சான்றிதல் குறித்த சந்தேகங்கள் சட்ட வைத்திய நிபுணர்களால் எழுப்பப் பட்டிருந்தன.

ரிசானாவின் அல்லது குறித்த குழந்தையின் தாயின் மன நிலை பாதிக்கப் பட்டிருந்ததா என்பதற்கான வைத்திய சான்றிதழும் பெறப்படவில்லை.

ரிசானாவின் உண்மையான வயதினை நிரூபிக்கும் சட்ட வலுவுள்ள ஆவணங்கள் நீதி மன்ற நடவடிக்கைகளின் போது எந்த தரப்பினாலும் முன் வைக்கப் படவில்லை. அவ்வாறான சந்தேகங்கள் நிலவுகின்ற நிலைமையில் ஷரீஅத் நீதி மன்றம் அதனை ஊர்ஜிதம் செய்ய நடவடிக்கை எடுத்திருக்க வேண்டும்.

சவூதி அறேபியா 18 வயதுக்கு குறைந்தவர்களுக்கு மரண தண்டனை வழங்குவதில்லை எனும் சர்வதேச உடன்படிக்கையில் கைச்சாத்திட்டதுள்ளது. இலங்கையும் கைச்சாத்திட்டுள்ளது, சவூதிஅரேபியாவில் பருவ வயதெல்லை பதினைந்தா அல்லது பதினெட்டா என்ற சர்ச்சைகள் தொடரும் நிலையில் சந்தேகத்தின் பயனை ஷரீஅத் சட்டப்படி சகோதரி றிசான நாபிக் அவர்களுக்கே வழங்கியிருக்க வேண்டும்.

இலங்கை அரசின் வகிபாகம்!

ரிசானா நாபிக் அவர்களது தரப்பு நியாயங்களை முன்வைத்து வாதாட சவூதியிலுள்ள இலங்கைத் தூதுவராலயத்திடம் நிதி ஒதுக்கீடுகள் இருக்க வில்லை.

அவ்வாறு சட்ட உதவிகள் வழங்குவதற்கான ஏற்பாடுகளோ ஒரு காப்புறுதியோ அல்லது ஒரு நிதியமோ இலங்கை வெளி நாட்டு வேலை வாய்ப்பு பணியகத்தினால் இது வரை உருவாக்கப் பட வில்லை.

நாட்டில் இருந்த சட்டங்களை வைத்தே இலங்கை அரசு தன்னால் இயன்ற நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டது, தீர்ப்பு வழங்கப் பட்ட பின்னர் இலங்கை அரசின் முன்னிருந்த ஒரே மாற்று வழி ஜனாதிபதி மன்னரிடம் ஒரு கருணை கோரும் மனுவை சமர்ப்பிப்பது தான்.

என்னைப் பொறுத்த வரை ரியாத்திலுள்ள இலங்கைத் தூதரகம் தனது மொழி பெயர்ப்பாளர்களை மாத்திரம் நம்பியும் , வெளி நாட்டு வேலை வாய்ப்பு பணியகமும் வெளி விவகார அமைச்சும் சவூதி அரேபியாவுக்கான முன்னால் தூதுவர் ஒருவரை மாத்திரம் நம்பியும் ரிஸானா விடயத்தில் உறுப்படியான நகர்வுகளை உரிய நேரத்தில் மேற்கொள்ளாமை கண்டிக்கப் பட வேண்டிய விடயங்களாகும்.

22/05/2005 முதல் 25/10/ 2010 வரை அதாவது சகோதரி ரிசானா நாபிக் அவர்கள் விசாரணைகளுக்காக தடுத்து வைக்கப் பட்டு அவருக்கான தீர்ப்பு உச்ச நீதிமன்றத்தினால் உறுதிப் போடுத்தப் படும் அவரது விவகாரம் உரிய முறையில் இலங்கைத் தூதுவராலயத்தினாலும் வெளி நாட்டு வேலை வாய்ப்பு பணியகத்தினாலும் வெளிவிவகார அமைச்சினாலும் கையாளப் படவில்லை என்பதே உண்மையாகும்.

குறிப்பாக 26/06/2007 மூவர் அடங்கிய நீதிபதிகள் குழு தாவத்மீ நீதி மன்றில் ரிசானாவுக்கு மரண தண்டனை தீர்ப்பு வழங்குவதற்கு முன்னர் அவரது தண்டனைக்கு ஒரே ஆதாரமாக இருந்த குற்ற ஒப்புதல் பலவந்தமாக பெறப்பட்டது என்பதனை உறுதிப்படுத்த தூதரகம் தவறிவிட்டது. அதன் பிறகு 2010/10/25 அன்று உச்ச நீதி மன்றில் மரண தண்டனை தீர்ப்பு ஊர்ஜிதப் படுத்தும் வரை இலங்கை தூதுவராலயம் தீவிரமாக செயற்பட்டிருக்க வேண்டும்.

ரிஸானா நாபிக் அவர்களுடைய மரண தண்டனைத் தீர்ப்பு ஊர்ஜிதமாகியவுடனே இலங்கை ஜனாதிபதியவர்கள் கவனத்திற்கு விடயம் கொண்டு வரப்பட்டு 26/10/2010 அன்று ஜனாதிபதியவர்கள் சவூதி மன்னர்ருக்கு ஒரு கருணை கோரும் மனுவை அனுப்பி வைத்ததும் அதனைத் தொடர்ந்து றிசான மீது கொலைப்பலி சுமத்திய குடும்பத்தினருடன் சமரச நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ள இறுதிக்கட்டம் வரை அரசு முயற்சித்தமையும் மறுக்க முடியாத விடயங்களாகும்.

முஸ்லிம் அரசியல் தலைமைகள்.!

அதே போன்று றிசான நாபிக் விடயத்தில் முஸ்லிம் அரசியல் தலைமைகள் அவ்வப்போது சில அறிக்கைகள் விட்டாலும் அவருக்கு உரிய நேரத்தில் சட்ட உதவிகளை பெற்றுக் கொடுக்க வோ சிவில் தலைமைகளுடன் இணைந்து அதற்கான ஒரு நிதியத்தை தொற்றுவிக்கவோ ஆக்கபூர்வமாக எந்த நடவடிக்கைகளையும் எடுக்க வில்லை என்பதே உண்மையுமாகும் !

மனித உரிமைகள் அமைப்புகள் ஷரீஅத் சட்டத்தை விமர்சிப்பது என்பது புதிரான விடயமும் அல்ல, அதேவேளை இலங்கை முஸ்லிம்கள் ஜனாதிபதி அவர்களை குறை கூறுவதும் ஆரோக்கியமான விடயமல்ல என்பதனை இங்கு வலியுறுத்திக் கூற விரும்புகின்றேன்.!

இஸ்லாமிய நாடொன்றில் அனாதரவான பிரதிவாதிக்கு சட்ட உதவிகள் வழங்கப் பட்டிருக்க வேண்டும் !

இஸ்லாமிய ஷரீஅத் நீதிமன்றின் முன் குற்றவாளிக் கூண்டில் நிறுத்தப்பட்டுள்ள ஒரு தரப்பிற்கு சட்ட உதவிகளைப் பெற்றுக் கொள்ள முடியாத சூழ் நிலை வசதி வாய்ப்பு , நிதியின்மை ஆகிய காரணங்கள் இருப்பின் குறிப்பாக கடல் கடந்து சென்றுள்ள நிலைமையில் அவருக்குத் தேவையான சட்ட வல்லுனர்களின் உதவியை இஸ்லாமிய ஷரீஆவை அமுல் படுத்தும் ஒரு நாடு செய்து கொடுக்க வேண்டும். இன மத மொழி தேச பேதங்களுக்கு அப்பால் நீதி நிலை நிறுத்தப் படுவதனை சவூதி அறேபியா போன்ற நாடுகள் உறுதி செய்ய வேண்டும்.

குற்றம் சுமத்திய தரப்பு பலம் வாய்ந்த பின் புலத்துடன் சொந்த நாட்டைச் சேர்ந்தவராய் இருந்த நிலையில் அவர்களது சொந்த மொழியில் கர்மமாற்றும் போலிஸ் மற்றும் நீதிமன்றம் ஆகியவை இருக்கின்ற நிலைமையிலும் இலங்கையிலிருந்து வயிற்றுப் பிழைப்புக்காய் அரபு மொழியோ அடிப்படை அறிவு ஞானமோ இல்லது இஸ்லாமிய மண்ணுக்கு வந்த ஒரு அபலைப் பெண்ணுக்கு தனது தரப்பு நியாயங்களை முன் வைத்து வாதாட தேவையான சட்ட உதவிகளைப் பெற்றுக் கொள்ள முடியாதிருந்த சூழ் நிலையில் இஸ்லாமிய நீதி நிலை நிறுத்தப் பட்டிருக்க வேண்டும்.

அல்லாஹ்வின் சட்டத்திற்கு முன்னால் ரிஸானா இலங்கைப் பிரஜை அவருக்குரிய சட்ட உதவிகளை இலங்கை தான் செய்திருக்க வேண்டும் என எதிர்பார்ப்பது இல்லாதவிடத்து தீர்ப்பைக் கூறுவது இஸ்லாமிய ஷரீஅத் சட்டத்திற்கு முரணான ஒரு அமசமாகும், இனி வரும் காலங்களில் சவூதி அரசு இந்த குறைபாட்டை நிவிர்த்தி செய்து கொள்ள வேண்டும் என ஒரு இஸ்லாமியனாக வேண்டிக் கொள்கின்றேன்.

இலங்கை அரசு ஏன் சர்வதேச மனித உரிமை அமைப்புகளுடன் ஒத்துழைக்கவில்லை?

பொதுவாக ரிசானா நாபிக் விடயத்தில் தலையிட்ட சர்வதேச மனித உரிமை அமைப்புக்கள் நவீன யுகத்தில் மரண தண்டனை கூடாது தடை செய்யப்படல் வேண்டும் என குரல் கொடுப்பதோடு இஸ்லாமிய ஷரீஆ சட்டத்தையும் விமர்சிக்கின்ற அமைப்புக்களாகும். அவாறான சக்திகளோடு ஒத்துழைப்பது நட்பு நாடான சவூதி அரேபியா உடனான இரு தரப்பு நலன்களை பாதிக்கின்ற விடயம் என்பதனை இலங்கை அரசு உணர்ந்திருந்தது.

பொறுப்பு வாய்ந்த அரசு என்ற வகையில் தனது பல இலட்சக் கணக்கான குடிமக்கள் தொழிலுக்காக சென்றிருக்கின்ற ஒரு நாட்டில் அமுலிலுள்ள சிவில் மற்றும் குற்றவியல் சட்டங்களை விமர்சிப்பதனை அல்லது அதனை விமர்சிக்கின்ற சக்திகளுடன் கைகோர்ப்பதனை இலங்கை அரசு தவிர்ந்து கொண்டது அதனை முஸ்லிம்களும் புரிந்து கொண்டார்கள் !

கருணையின் தூது நம் வாசல் வரை வந்திருந்தால் நான் ஏன் தூது பிறந்த மண்ணிலேயே தூக்கு மேடை வரை செல்ல வேண்டும்.!

by Inamullah Masihudeen

எனக்காக வாடும் அன்பின் உடன் பிறப்புக்களே,

அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் வரஹ்மதுல்லாஹி வபரகாதுஹு,

அல்லாஹ்வுடைய நாட்டப் படி நான் ஒரு ஏழைக் குடும்பத்தில் பிறந்து வளர்ந்து, பலநூறு சமூக அநீதிகளுக்கு ஆட்படும் என்போன்ற ஆயிரமாயிரம் சகோதரிகளில் ஒருத்தியாக நானும் அறியாப் பருவத்தில் கடல் கடந்து பிழைப்புக்காய் புறப்பட்டு வந்தேன், எனது தந்தை காட்டுக்குச் சென்று விறகு வெட்டிக் கொண்டு வந்து விற்று எங்களை வாழ்விக்க நடாத்திய போராட்டம், பசியால் வாடும் தம்பி தங்கைகளின் அவலம் எங்களை எல்லாம் படிப்பித்து ஆளாக்க வேண்டும் என்ற உம்மாவின் ஏக்கம் இவற்றிற்கெல்லாம் ஒரு முடிவாக என்னையும் வெளி நாட்டிற்கு அனுப்பி வையுங்கள் என்று நான் தான் ஒற்றைக் காலில் நின்று வெளி நாடு வந்தேன்.

வயது குறைந்த என்னை ஏன் எப்படி யார் வெளி நாட்டிற்கு அனுப்பி வைத்தார்கள் என்றெல்லாம் ஆராய்வதை விட எனது மரணம் உரத்துச் சொல்லும் செய்தியை உள்வாங்கி இன்னும் பல நூறு ரிசானாக்கள் உருவாகுவதை தடுத்து நிறுத்துங்கள். எனது தாய் தந்தையரை நீங்கள் குறை சொல்லாதீர்கள் அவர்களுக்காக பிரார்த்தியுங்கள், அதேவேளை அவர்களைப் போல் அநாதரவான நிலையில் உள்ள பல நூறு தாய் தந்தையர்களுக்கு நீங்கள் கை கொடுத்து உதவுங்கள்.

முஸ்லிம் பெண்கள் மஹ்ரம் இல்லது வெளிநாடு செல்லக் கூடாது என்று என் போன்ற சகோதரிகளுக்கு நல்லுபதேசம் செய்ய பலநூறு அறிஞர் பெருமக்கள் இருந்தார்கள், அமைப்புக்கள் இருந்தன, அனால் ஆண்கள் பெண்களை "கவ்வாமூன்" களாக இருந்து எவ்வாறு வாழ வைத்திருக்க வேண்டும் என்று உரத்துச் சொல்லவும் அமுல் படுத்தவும் அவர்கள் முன் வந்திருந்தால் பல திரைமறைவில் பல ஆயிரம் சமூக அநீதிகளுக்கு என் போன்றவர்கள் அட்பட்டிருக்க மாட்டார்கள்.

மனித குலத்துக்கே கருணையின் வடிவமாக வந்த ரஸூலுல்லாஹ் தூதை சுமந்து அதற்காக உழைக்கும் நல்லவர்கள் எம் போன்ற ஏழைகளின் வாசலுக்கு கருணையின் தூதை சுமந்து வந்திருந்தால் தூது பிறந்த மண்ணிலேயே நான் தூக்குக் கயிறை முத்தமிட்டிருப்பேனா! இஸ்லாத்தின் தூதை பகுதி பகுதியாக அறிமுகப்படுத்தும் நல்லவர்கள் எங்கள் போன்ற ஏழை எளியவர் வாசலுக்கு அதனை ஏன் முழுமையாக கொண்டு வரவில்லை.

எனக்காக கவலைப் படுபவர்களுக்கு எனது விடுதலைக்காக உழைத்தவர்களைப் பார்த்து "நீங்கள் ஏன் இஸ்லாமிய ஷரீஅத்து சட்டத்திற்கு எதிராக குரல் கொடுக்கின்றீர்கள் " என்றெல்லாம் கேட்டது எனது காதுகளில் விழுந்த போது ஷரீஅத்து நீதிமன்றில் எனது பக்க நியாயங்களை முவைத்து எனக்காக வாதாட சட்டத்தரணிகளை அமர்த்த பாரிய நிதியுதவி தேவைப்பட்ட போது ,அதற்கான சட்ட ஏற்பாடுகளும் ,நிதி ஒதுக்கீடுகளும் இல்லையென தெரிவிக்கப் பட்டப் போது இந்த ஷரீஅத்தின் வழி காட்டல்கள் தெரிந்த சிலராவது குரல் கொடுக்காமை என் போன்ற நாதியற்றவர்களின் துரதிஷ்டமே.

எனது உண்மையான வயதை நிரூபிக்கக் கூடிய எந்த ஆவணமும் ஷரீஅத் நீதிமன்றம் முன் கடைசி நிமிடம் வரை எனது கடவுச்சீட்டும் பிறப்பு அத்தாட்சிப் பத்திரமும் போலியானவை என்பதை நிரூபிக்கும் சட்ட வலுவுள்ள ஆவணங்கள் சமர்ப்பிக்கப் படவில்லை, அடிக்கடி எனது பெயரால் சவாரி செய்தவர்களால் முன்வைக்கப் படவில்லையே, அந்நிய நாட்டில் அபலைப் பெண் நான் ஆபத்தில் மாட்டியிருக்க எனக்காக கைகொடுக்க ஒரு முஹ்தசம் பில்லாஹ் கூட இருக்க வில்லையேஇருந்திருந்தால் நீங்கள் சொல்லும் அதே ஷரீஅத் சட்டப் படி நான் விடுதலை ஆயிருப்பேனே!

அரபு மொழி தெரியாத என்னை தமிழ் மொழி நன்கு தெரியாத மலையாளி மொழிபெயர்ப்பாளர் பொலிசாரினதும் எஜமாட்டியினதும் அடி உதைகளுக்கு மத்தியில் ஒப்புதல் வாக்கு மூலம் பெற்ற பொழுது, எனக்காக வாதிட குரல் கொடுக்க நன்கு இஸ்லாமிய ஷரீஆ கற்ற ஒருசில நல்லவர்களாவது ஏன் முன்வரவில்லை, ஏனென்றால் சுகயீன்முற்றிகும் வாப்பவிற்கும் வாடி துவண்டு போயிருக்கும் உம்மாவுக்கும் ஷரீஅத் சட்டம் பேசுமளவு கல்வியோ, அல்லது கற்றவர்களின் சேவைகளை காசு கொடுத்துப் பெரும் தகுதியோ செல்வாக்கோ இல்லாமை தானே.?

எனக்காக வாதாட ஒரு சட்டத்தரணியை அமர்த்த உங்களால் முடியாமல் போயிருக்கலாம் அதற்காக நான் கவலைப் படவில்லை அனால் இந்த நிலை இனிவரும் காலங்களில் எவருக்கும் ஏற்படாதிருக்க கடல் கடந்து உழைப்போருக்கான ஒரு சட்ட நிதியத்தையும், சட்ட உதவி பொறிமுறை ஒன்றையும் இனியாவது என் போன்றவர்களுக்காக ஏற்படுத்திக் கொடுங்கள்.

இஸ்லாத்தின் நிழலில் பெண்கள் கண்களாக மதிக்கப் படுகிறார்கள், அவர்களுக்கு குடும்பத்திலும் சமூகத்திலும் வழங்கப்படும் அந்தஸ்து இது தான், மகரம் இன்றி கடல் கடந்தென்ன கதவு கடந்தும் செல்ல வேண்டிய நிலை ஏற்படமாட்டாது என்று உலகிற்கும் நாட்டிற்கும் பறை சாற்றுங்கள், அன்றுதான் இஸ்லாமிய தூது முழுமை பெரும்,அழைப்புப் பணி அர்த்தம் பெரும்.

நபிலான ஹஜ்ஜுக்காகவும் நபிலான உம்ராவிற்காகவும் பல நூறு இலட்ச்சங்களை வருடா வருடம் செலவிடும் நமது சமூகம் அதற்காக பல இலட்சங்களை அள்ளி வீசி விளம்பரம் செய்யும் நிறுவனங்கள் உலமாக்கள் எங்கள் தம்பி தங்கையின் கல்விக்காக கை கொடுத்திருந்தால் சிறுமி எனது கரத்தில் குழந்தையொன்று மூச்சுத் திணறி மரணிக்கும் நிலை வந்திருக்குமா?

இன்று நாட்டில் நமது உடன் பிறப்புக்கள் எதிர்கொள்ளும் சவால்களுக்கு மத்தியில் எனது மையித்து செய்தி வந்து சேருகிறது, சமுதாயம் உள்வீட்டில் உள்ள ஆயிரம் பிரச்சினைகளுக்கு தீர்வு காணாமல், எங்களை நாங்களே ஒழுங்கு படுத்திக் கொள்ளாமல் எவ்வாறு அடுத்த சமூகங்களுக்கு முகம் கொடுப்பது, எனது வாழ்விலும் மரணத்திலும் எதாவது படிப்பினைகள் இருந்தால் அவற்றை தலைமேல் கொண்டு என் போன்ற பலநூறு சிறுவர் சிறுமியரது ,ஏழை எளியவரது வாழ்விற்கு வழி சொல்லுங்கள்.

இன்று பேசப்படும் ரிசானா நாபிக்குடைய செய்தியை ஒரு எதேச்சையான நிகழ்வாக பார்க்காதீர்கள் எனது பிறப்புக்கு முன்னரே அதற்கொரு பின்புலம் இருந்துள்ளது, பலநூறு சமூகக் கொடுமைகள் அநீதிகள் இருந்திருக்கின்றன,கசப்பான நீண்ட வராலாறு ஒன்று இருக்கிறது, அந்த இருண்ட வரலாற்றுக்குள் ஆயிரமாயிரம் சகோதரிகளின் வாழ்வு, தாய்மார்களின் சோகக் கதைகள் புதைந்து கிடக்கின்றன, இந்த கண்ணீர் நிறைந்த வரலாறு இன்று நேற்று எழுதப் பட்டதல்ல, இதை மாற்றி எழுத நமது தேசத்து நல்லவர்களால் இலட்சிய புருஷர்களால் இதுவரை முடியாமல் போய் விட்டது, இந்த மனிதப் பேரவலத்துக்கு இஸ்லாத்தில் தீர்வு இருக்கிறது என்று துணிந்து சொல்ல நம் முஸ்லிம் சமூகம் அருகதை இழந்து நிற்கிறது.

இந்த நிலை இனியும் தொடருமென்றால் தயவு செய்து எனது சோகக் கதை கேட்டு கண்ணீர் வடிக்காதீர்கள், இது ஒரு திரைக் கதை போல் வந்து போகும் நிகழ்வாக இருந்து விடட்டும்.! இல்லை இதய சுத்தியுடன் நீங்கள் என் மீது அன்பும் பாசமும் கொண்டிருந்தால் உங்கள் உடன் பிறப்பாக கருதியிருந்தால் எனது கதை நீங்கள் படைக்கப் போகும் ஒரு வரலாற்றின் முதல் அத்தியாயமாக இருக்கட்டும்.

இதுவே நான் உங்களிடம் மன்றாட்டமாய் விட்டுச் செல்லும் செய்தியாகும்..!

உங்களை பிரிந்து செல்லும் சகோதரி
ரிஸானா நாபிக்